Inhoudsopgave
"Smalle, slingerende bospaadjes"
oktober 2021
Het is half vier. Ik ben een beetje gaar van het werken achter mijn laptop. Als mijn printer er plotseling mee stopt en ik het probleem niet kan oplossen, is het tijd voor een pauze. Het is ook net even droog, dus ik kies ervoor om naar buiten te gaan voor een korte wandeling in het Plaisiersbos. Dit bos ligt vlak in de buurt. Hoewel ik er al vaak ben langsgekomen, ben ik er nog niet eerder ingelopen. Natuurpunt heeft hier een wandeling van 2,4 km uitgezet (meer info).
Even uitwaaien in het Plaisiersbos
Het korte fietsritje ernaartoe doet me al deugd. Het waait behoorlijk, maar het is niet koud. Even lekker uitwaaien. Ik rijd naar de splitsing van de Bergenstraat en de Bosdreef in Veldegem, waar volgens Natuurpunt de rode wandeling start. Hier staat inderdaad een toegangsbord met uitleg over het Plaisiersbos. Het bos ontleent zijn naam aan de opzichter August Plaisier (1855-1933).
Je mag enkel te voet het bos in. Er staat de waarschuwing om laarzen of stevige wandelschoenen aan te trekken in natte periodes. Hopelijk is de regen van vandaag geen spelbreker voor mijn lage wandelschoenen. Ik heb al eerder ervaren dat de bossen hier erg modderig kunnen zijn.
Het Plaisiersbos is geen stiltegebied
De route begint onverhard naast een weiland met koeien. Ik zie hier veel meer vleeskoeien in plaats van melkkoeien in de weiden staan dan in Nederland. Zwammen sieren een grote eikenboom. Ik ken de soort niet; ik noem dit allemaal elfenbanken. Het geluid van het autoverkeer op de E403 is duidelijk hoorbaar. De eikenbomen staan in een strakke rij en vormen een groene wandeltunnel.
Fijne, smalle bospaadjes
Een platte houten brug leidt me verder het bos in. Door naar de smalle brug te kijken en niet waar ik mijn voeten neerzet, glijd ik bijna uit in de modder. De wandelroute Krakkepad komt hier ook langs. Het informatiebord over het Plaisiersbos legt uit dat vroeger ‘heide’ hier ‘krakke’ werd genoemd.
Ik ben een grote fan van dit soort smalle en slingerende bospaadjes. Je kan niet ver vooruit kijken waar het pad doorloopt. Je wordt als het ware omarmd door de bomen en struiken. Het pad golft ook een beetje op en neer.
Het regent herfstbladeren. Het lijkt mij een verzameling van eiken-, beuken-, berken en esdoornbladeren. Wat een opvallende gele kleuren.
Nog meer kunstwerkjes van de natuur
Zoals wel vaker in Vlaanderen, strijden de varens met braamstruiken om hun plek. Hier winnen de bramen. De zon heeft een gaatje in het wolkendek gevonden en wint aan kracht. Eventjes dan.
Weer een kunstwerkje van de natuur op dood hout. De rand van de boomzwam golft op en neer. Misschien ga ik me eens verdiepen in al die soorten paddenstoelen die ik in de Vlaamse bossen tegenkom. Ik zie later dat Natuurpunt een interessante beginnerspagina heeft voor het herkennen van paddenstoelen. Dan zou dit de berkenzwam kunnen zijn. Zelfs de grillige randen van aangevreten bladeren vind ik mooi om te zien, maar zeker de dansende rand van een crèmekleurige paddenstoel.
Het gevarieerde Plaisiersbos
De route buigt naar rechts af, terwijl je links het bos kunt verlaten via de Herderinnedreef. Er blijken diverse in- en uitgangen te zijn, ook langs de Belledreef. Je hoeft dus niet per se aan de Bergenstraat te starten.
Het Plaisiersbos staat beschreven als een typisch oud, zuur eiken-beukenbos. Het is zeker een gevarieerd bos qua begroeiing, ook al hebben eiken het grootste aandeel. Ik zie in ieder geval ook bramen, varens, berken, esdoorns, hulst en sparren. Onderweg kom ik een paar informatieborden tegen over de bomen en vogels in dit bos.
Het gaat harder waaien. Daardoor vallen er meer bladeren naar beneden. De takken hangen op dit stuk zo laag, dat ik even moet bukken. De route vervolgt over een bredere bomenlaan. Af en toe kijk ik ook naar beneden om niet over de boomwortels te struikelen.
Als de route weer afslaat, is het even voorzichtig langs een stukje modder stappen. En dan passeer ik het eerste en enige wandelbankje. Het heeft wel een mooi uitzicht.
Toch een deel over verharde paden
De route brengt me nu op het half verharde deel van de Belledreef. Ik moet even een stapje in de berm doen om twee auto’s te laten passeren. Hier staat de boswachtershoeve uit 1840 waarin de opzichter August Plaisier heeft gewoond.
Dan wordt de Belledreef een asfaltweg. Dus de bewegwijzerde wandelroute gaat niet enkel over onverharde paden. Langs het ruisende riet volg ik de Belledreef naar de Bergenstraat. Nog even een keer naar rechts en dan ben ik terug bij mijn fiets.
Het Plaisiersbos is geen stiltegebied met de autosnelweg in de buurt. Maar dit kleine bos is groter dan ik dacht. En wat een fijne, smalle bospaden. Een volgende keer zou ik op de verharde Belledreef gewoon weer rechtsaf het bos inslaan en een deel via dezelfde weg terug wandelen.
